Alle foto's: jamd.com

HEART! Verlangen! GELOOF! PERSISTENTIE!

Het is de immateriële activa die niet kan worden geleerd dat de gewone naar de buitengewone transformeren. En in het geval van Juan Dixon, was het deze eigenschappen die hem aandrijving van een jeugd vol van teleurstelling en tragedie in een van de meest geliefde en gerespecteerde spelers in de moderne geschiedenis van het college spel.

De onvoorwaardelijke liefde van zijn uitgebreide familie, gekoppeld aan het asfalt van Baltimore, Maryland, samengespannen om hem te brengen, niet alleen door het vuur, maar de werkelijke bergtop, waar hij een plaats tussen de grootste spelers ooit in de versierde tapijt van ACC hoepels.

Op de leeftijd van vier, Juan intrek in het huis van zijn grootmoeder, Roberta Graves. Zijn ouders, Juanita en Phil, waren ongelukkige slachtoffers van B-more's heroïne pest. Maar ondanks hun gebroken beloftes en frequente verdwijningen in drug Charm City's Labyrinth, doordrongen ze een standvastigheid in hun kinderen.

"Door hun liefde, liet ze ons hoe liefde," Juan's oudere broer Phil zei tegen de Miami Herald in 2001. "Ze hebben nooit een keer verlaten ons. Ze altijd bovenaan ons in de armen van een tante of oma of neef. Wanneer zij verdwenen, wisten we dat ze terug zijn. "

Omarmd, beschutte en overladen met liefde door de uitgebreide stamboom, Juan was in de juiste richting gestuurd tijdens zijn jeugd en adolescentie. Zijn broer Phil was zijn rol model, degene van wie de routekaart.

"Basketbal was zeker een ontsnapping voor mij. In de zomer, mijn broer en ik speelde de hele dag en de hele nacht lang, "Dixon zei tegen de Miami Herald.

"We waren volwassenen op de leeftijd van 10," zei Phil in de Miami Herald. "In zekere zin onze ouders bereid ons voor de zwaarste momenten. Wij zijn getuige van hun ondergang, en dat maakte ons meer vastbesloten om te slagen. "

Juan volgde achter zijn oudere broer en zijn geëmuleerd elke beweging. De band zij delen is ondoorgrondelijk voor de meeste. Phil werd de vaderfiguur voor zijn jongere broers en zussen, die ook zus Nichole en baby bro Jermaine, die een actie als junior bewaker voor de # 1 zaad Pitt Panthers zie in dit jaar NCAA Tournament.

"We waren proberen te overleven," Phil eens verteld cstv.com. "We waren niet denken over speelgoed, waren we denken hoe om uit de situatie. En dicht ... dat is de keuze die wij gemaakt. "

"Alles wat ik weet, ik weet van Phil," vertelde Juan cstv.com.

Dat omvat krijgen Bizmark op het basketbalveld. Door de intense speeltuin en rec competitie veldslagen, Juan doorweekt up onverschrokkenheid zijn oudere broer.

Tijdens een spel wanneer Juan was 9, rec competitie zijn coach hem tot tranen. 14-jarige Phil stampte uit de stands en kwam naar de bank in te grijpen.

Phil stopte me in de borst een paar keer, "vertelde Juan Sports Illustrated's Tim Crothers. "Hij vertelde me: 'Stop dat huilen. Je kunt niet bang. No Fear! "

Phil speelde in St. Frances Academie en was een onstuitbare bewaker. Maar de recruiters sliep op hem en gaf hem nooit het type dat veel aandacht rond de stad dacht hij verdiende.

Dus de 5'9 "speler nam zijn vaardigheden tot en met D-III Shenandoah University in Virginia. Na het behalen van zijn diploma in vier jaar, Phil links als de school all-time topscorer en helpen de mens, het verdienen van de Dixie Conferentie Speler van het Jaar eert tweemaal. Als senior, werd hij benoemd tot het eerste elftal D-III-All-American.

Op sommige weekends zouden jonge Juan neer reizen naar Shenandoah om te hangen met zijn grote broer en kijk hem spelen. Hij had internaliseren Phil's onbevreesd op-rechter houding en hoe hij gezet ieder grammetje van energie in de beste zijn.

Ze hadden lopen half en vol rechtbank 1-op-1's bij elkaar en de oudere broer vond geen genade. Tijdens de zomers zou Phil neemt de oefeningen die hij had geleerd op de universiteit en Juan lopen door ze op de speelplaatsen.

"Hij zou buste mijn kont," zei Juan cstv.com. "Hij deed me huilen, sloeg hij me op. Hij is een reden waarom ik ben mentaal harder. Ik heb dat van hem, sterk zijn. "

"Vanwege onze situatie met onze ouders ... je wilde bewijzen aan mensen hoe goed je was," zei Phil cstv.com. "Het is gewoon in je ... je wilt niet uw lot verlof in iemand anders handen."

Als kleine speler op magere Calvert Hall College High School, Juan bewezen dat, net als zijn broer, hij was een onverschrokken concurrent die, ondanks zijn kleine gestalte, kunnen ophopen emmers. In augustus van 1994, een paar dagen vóór het begin van zijn tweede jaar op Calvert Hall, was zijn moeder Juanita de diagnose aids. Ze overleed kort daarna.

De dag na de dood van hun moeder, Juan en Phil raakte de speeltuin.

"Sinds we waren kleine kinderen gebruiken we basketbal als een ontsnapping aan onze problemen vergeten," zei Phil SI. "Going aan de rechter die dag was genezing, omdat we boos waren op de wereld. Ik vertelde dat Juan basketbal kon zijn kaartje uit zijn. "

Een jaar en een half later, hun vader ook overleden aan aids. Hoog Tegen Atholon een paar dagen na de begrafenis, Maryland assistent-coach Billy Hahn was in het gebouw. Juan zat uit het eerste kwartaal, omdat hij de praktijk had gemist de hele week. Maar nadat hij daalde 25 punten in de tijd dat hij zag, de 135-pond speler gaf Hahn iets om over na te denken.

Net als Phil, Juan was niet zwaar aangeworven. Maar Maryland coach Gary Williams was geïntrigeerd door een opmerking gemaakt door de legendarische coach Calvert Hall's Mark Amatucci.

"Juan schiet drie is net als andere spelers schieten layups," Williams werd verteld.

Zijn gedachten luisterden naar een andere verkleinwoord shooter hij ooit coachte aan het Boston College in de vroege jaren '80 met de naam Michael Adams. De 5'10 "Adams ging op 11 pro seizoenen spelen.

"Michael heeft me geleerd om nooit een speler door te meten hoe groot hij is," vertelde Williams SI. "In Juan, zag ik een grote schutter die werd ingegeven door de mensen hem te vertellen wat hij niet kon doen."

Juan stond 6'1 "en woog 145 pond als een high school senior. Maar hij scoorde meer dan 1.500 punten voor Calvert Hall en liep met B-More's gouden standaard zomer AAU team op de Cecil-Kirk Rec Center onder de tutelege van de legendarische Anthony "Doodie" Lewis. Lewis had een huisdier bijnaam voor Dixon - "World."

"Mijn coach AAU noemde mij" World ", want mijn hoofd stond van zo veel op mijn lichaam", zei Juan SI Grant Wahl en Seth Davis.

Het was tijdens de zomer voor hoger jaar Dixon's toen Williams raakte overtuigd van zijn toekomstige waarde. Op de Peach Jam in Augusta, Georgia, team Juan werd uitgeblazen door meer dan 20. Met twee minuten over in een zinloos spel waarvan het resultaat al is bepaald, in een bloedheet fitnessruimte, Juan liep vol stoom en dook het hoofd eerst voor een losse bal.

'Zie je dat en zeg je:' Nou, hij waarschijnlijk gaan werken erg moeilijk als hij naar de universiteit, "Williams vertelde SI.

Na de vergadering als een redshirt tijdens zijn eerste jaar in College Park, Dixon geschikt voor de Kerken in '98-'99. Hij gemiddeld 7 punten in 14 minuten van de actie per spel.

Maar achter de gesloten deuren van de praktijk, werd hij door de verbetering van elke dag vechten All-American Steve Francis, alias "Stevie Franchise". In het proces, studeerde hij video en verteerd de nuances van het college spel. Hij verbeterde zijn verdedigende voetenwerk, raakte de weightroom en voegde enkele spier.

Niemand verwacht dat hij zou ontploffen op de scène de manier waarop hij als tweedejaars - gemiddeld 18 punten, 6 rebounds en 4 assisteert per spel. In de Kerken van hertog boos op 9 februari 2000, hief hij wenkbrauwen met een schitterend 31-point gem. De 69-67 overwinning Maryland druk zetten tot en met 31 ACC-game winning streak Duke's.

Coach K was onder de indruk van de vele waarnemers. Hij was sensationeel, "Krzyzewski zei na de wedstrijd. "De beste prestatie dit jaar door een individu."

Eind Februaury, liet hij 23 in de Kerken 81-73 winnen van de North Carolina Tar Heels.

Mensen wisten niet dat hij ook speelde met zijn broer Phil's brandstof, op de top van zijn eigen.

"Phil was niet gelukkig genoeg om te spelen op dit niveau", vertelde Juan cstv.com. "Ik doe dit voor mij en Phil."

Als junior, leidde hij de Kerken van de NCAA en een verstoord overwinning op top-geplaatste Stanford en zetten Maryland in hun allereerste Final Four.

Als senior Juan werd vereerd als de 2002 Basketbal ACC Men's Speler van het Jaar en ACC Atleet van het Jaar. Hij gemiddeld 20 punten en 6 planken voor het seizoen. Gedurende het jaar was hij een speler die zijn teamgenoten kon rekenen op hun rug hebben wanneer Williams ging op een rampage.

foto: si.com

De legende werd volledig gevormd tijdens de 2002 March Madness. In de openingsronde wedstrijd tegen Siena, Williams gebogen Beserk toen Juan gooide een vroege, ill geadviseerd drie. Dixon draaide zich om naar Williams op de bank en schreeuwde: 'Coach! Shut the F *** Up! "

In de Final Four tegen een rooster Kansas stock-opgestapeld met voormalige McDonald's All-Amerikanen en studs als Drew Gooden, Kirk Hinrich, Nick Collison, Aaron Miles, Jeff Boschee, Keith Langford en Wayne Simien, Juan spontaan verbrand voor 33 punten. Teamgenoot Drew Nicholas zei daarna in astoundment, "Kan je zeggen dat een jongen had een rustige 33? Alles wat hij kreeg was in het kader van de overtreding. Het was verbazingwekkend. "

In de titel wedstrijd tegen Jared Jeffries en coach Mike Davis 'Indiana Hoosiers, Juan was zijn gebruikelijke onverstoorbare zelf. Na de Hoosiers een 12 punt Kerken gewist voorsprong in de tweede helft, Juan keek Phil op de tribunes en vertelde hem, "Don't worry. It's alright. Ik heb het! "

Hij ging te kloppen in een drie-en 15-voet fadeaway, terwijl gesmoord met kwaliteit verdediging, dat SI beschreven als "belachelijk." Maryland - met Lonny Baxter, Byron Mouton, Chris Wilcox, Steve Blake en anderen - nam af die op een -breaking 22-5 run.

Aan het einde van zijn illustere carrière college, Juan overtrof de onvergelijkbare Len Bias als Maryland's all-time scoren leider, alsook om de meest productieve drie van de school point shooter. Zijn # 3 trui hangt nu in de nok van het Comcast Center. In 2002 werd Dixon geëerd als een van de slechts acht Terrapins te worden geselecteerd om de 50-man, All-ACC Anniversary Team.

Toen hem werd gevraagd, na het winnen van het toernooi Most Outstanding Player trofee, als hij was zenuwachtig toen het lood verdween in de tweede helft van de NCAA Championship spel, schudde hij zijn hoofd en antwoordde: "Ik was helemaal niet zenuwachtig. Ik heb door strengere situaties in mijn leven. Dat was niets. Ik wist dat we zouden gaan winnen. "

Het was iets wat hij geleerd had een lange tijd geleden, door enkele moeilijke broederlijke liefde, op het asfalt van Baltimore.

DE PLAYGHROUND is niet het probleem. HET IS DE OPLOSSING!